Bjarni
 
 
Er was eens ...
een heel eigenwijs veulen.
 
Hallo, ik ben Bjarni !

Ik loop nu een half jaar rond op deze wereld en ik vind het hier heel leuk.
Ik heb een grote vlakte vol lekkere sprietjes, allemaal voor mij. Nouja, mama en oma zijn er ook, en nog wat grote jongens. Maar ik ben natuurlijk het belangrijkst!
 
Toen ik net geboren was, kwamen er een paar tweebenige wezens om mij en mama heen staan. Ze draaiden rondjes om ons heen en ze verstopten steeds hun hoofd achter een zwart ding.
Later zei mama dat die wezens 'mensen' heetten, en dat ik nog vaak met ze te maken zou krijgen.
 
Ik ontdekte al snel dat die mensenwezens alles wat ik deed geweldig vonden. Bijvoorbeeld toen ik een keer naar mama terugliep, riepen ze: "Kijk hij tlt ! Goed, h ?" En toen ik mijn benen iets anders bewoog, riepen ze: "Kijk hij draaft! Goed h ?" Nou, zo moeilijk vond ik dat anders niet, hoor.
 
Mama vindt de mensenwezens erg aardig. En de mensen vinden mama ook erg aardig, volgens mij. Mama loopt altijd meteen naar ze toe. Ze doet dan net of haar hoofd te zwaar is en dan houden de mensen het vast. Eerst vond ik dat maar raar. Maar nu weet ik dat de mensen dan lekker aan je hoofd kriebelen!
 
Op een keer deden de mensen een raar ding om mijn hoofd. Wat was dat irritant zeg. Ik kon niet weglopen, want ik zat met een lange sliert aan de mensen vast! Toen ging ik maar stilstaan. "Goed zo, braaf!" zeiden de mensen en ze deden het ding weer van mijn hoofd af. Een halster noemden ze het, geloof ik.
 
Een andere keer wilden de mensen steeds mijn voeten optillen. "Ze denken zeker dat ik dat niet zelf kan doen", dacht ik bij mezelf. "Wat dom zijn ze toch!". Dus tilde ik mijn voet alvast maar op. "Goed zo, braaf!" zeiden de mensen tevreden. Ik had kennelijk weer iets heel knaps gedaan ...
 
In het begin dronk ik alleen de melk van mama. Maar ik zag mama en de andere grote paarden steeds van die groene sprietjes eten. Ik wilde ook sprietjes eten, alleen kon ik er met mijn hoofd niet bij komen. Maar toen ik een beetje door mijn benen zakte, lukte het! Al snel at ik ook de hele dag sprietjes.
 
Op een dag haalden de mensen mama en oma uit de sprietjesvlakte en stopten hen in een groot lawaaiding. Mama riep dat ik er ook in moest lopen. Nou, mooi niet! Maar een sterk mensenwezen tilde me op en voor ik het wist stond ik tussen mama en oma in, in dat lawaaiding. Toen werd het donker en begon alles te schudden...
 
Na een tijdje stopte het lawaaiding en lieten de mensen ons eruit. We waren nu in een andere sprietjesvlakte dan die ik kende. Mama en oma gingen meteen heel hard rondrennen met hun staart in de lucht. Toen ging ik ook heel hard rondrennen met mijn staart in de lucht. Lol dat we hadden!
 
Al snel daarna werden we wr naar een andere sprietjesvlakte gebracht. Daar stonden veel paarden, ook een stoere zwart-witte kerel. Hij kwam meteen naar ons toe en deed heel gewichtig. Mama en oma hinnikten en deden net alsof hem niet leuk vonden. Maar ik zag meteen dat ze hem wl leuk vonden!
 
De volgende dag zei mama dat ik maar even de andere kant op moest kijken. Kennelijk ging ze iets doen met de zwart-witte kerel wat ik niet mocht zien. Natuurlijk keek ik stiekum toch. Toen zag ik dat die kerel bovenop mama was gesprongen! En ze liep niet eens weg. Ik begreep er niets van!
 
Na een lange tijd kwamen mama, oma en ik weer in de vlakte te staan waar ik was geboren. Op een dag kwam er een leuk meisjespaard bij onze groep te staan. Een keer probeerde ik op haar te springen, net als de zwart-witte kerel bij mama en oma deed. "Ga weg, kleuter!" riep ze en toen gaf ze me een trap. Nouja zeg!
 
Ik ben nu al veel groter dan toen ik net geboren was. Maar ik hoor nog niet bij de grote jongens. Die zijn heel stoer en kunnen goed op hun achterbenen staan, veel beter dan ik! Als ze spelen, ren ik om ze heen, zo lijkt het alsof ik er toch een beetje bijhoor. Ik kan niet wachten tot ik ook zo groot en sterk ben ...
 
Nou, dat was het! Onthoud mijn verhaal maar goed, want later als ik een grote jongen ben, word ik natuurlijk heel beroemd. En dan kun jij zeggen dat je mij al kende toen ik nog klein was.

Hihi!

Groetjes van Bjarni

Marieke Mulder 2003